o tym, że tęsknota grozi lekkim obłędem

Źle mi. To zaledwie kilka dni od kiedy go nie ma, a ja już tęsknię straszliwie, czując się jednocześnie jak wyrodna matka. Dręczą mnie okropne wyrzuty sumienia: że poświęcałam mu tak niewiele czasu, że rozmawiałam z nim zdecydowanie zbyt rzadko, skąpiłam dobrego słowa, irytując się i niecierpliwiąc, choć przecież doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że – choćby ze względu na jego podeszły wiek – wymaga on szczególnie dużej dawki czułości i zrozumienia.

G., który w swoim zachowaniu w stosunku do niego wykazywał na ogół rażącą niekonsekwencję, również nie jest tu bez winy. Zamiast spokojnie poczekać, zanim powoli acz sumiennie wywiąże się on z powierzonych mu obowiązków, G. zupełnie niepotrzebnie unosił się i klął, kierując pod jego adresem uwagi powszechnie uznawane za obraźliwe. Grożąc przy tym, że wyrzuci go przez okno. A potem, jak gdyby nigdy nic, kupował mu na ten przykład nowy wiatraczek, niby to na przeprosiny. Trudno takie zachowanie uznać za wychowawcze, czyż nie?

Nic dziwnego, że w końcu się zbuntował. Miał do tego pełne prawo, wszak nikt na dłuższą metę nie zniósłby takiego traktowania. Oboje z G. popełniliśmy wiele błędów, nie podołaliśmy trudom rodzicielstwa – teraz dostaliśmy nauczkę. Miejmy nadzieję, że nie wszystko stracone i uda nam się naprawić wzajemne stosunki, kiedy tylko do nas powróci. Niechże już wróci, nooo…

•

Od wtorku komputer G. jest w serwisie. Jeśli ten stan wkrótce nie ulegnie zmianie, oszalejemy.

Aby znaleźć sobie jakieś kreatywne zajęcie, pozwalające choć na moment zapomnieć o tym jakże dotkliwym braku, zdążyłam już: wyprać dready, pojechać na drugi koniec miasta w poszukiwaniu bandamek dla mojego brata, wybrać się na radosny szopingrajd, wydać mnóstwo pieniędzy na ciuchy, poczuć skruchę z tego powodu, pogodzić się z perspektywą życia w nędzy przez resztę miesiąca i przeczytać – po raz kolejny – Pod Mocnym Aniołem Pilcha. Poza tym obaliłam dwie książki do pracy magisterskiej, zgromadziłam do niej całkiem imponującą bibliografię, dopraszającą się bliższego rozpoznania i napisałam konspekt dla Szanownego Pana Promotora. Mam nawet za sobą nieudaną próbę samobójczą.

Nie wiem tylko, co poszło nie tak. Wydaje mi się bowiem, że wszystko zrobiłam, jak trzeba: pogadałam z lusterkiem, dowiedziałam się od niego, że nie tylko nie jestem najpiękniejsza na świecie (co było zresztą do przewidzenia), ale również nie posiadam komputera, więc de facto nie mam kontaktu z najlżejszym bodaj przejawem cywilizacji i – jednym słowem – dzikus jestem, z rozpaczy nażarłam się więc jabłek. W ilościach znacznych, dla pewności, że faktycznie się otruję i żaden przypadkowy, rzucający się od razu do całowania denatek książę nie pokrzyżuje mi planów.

Zgon, jak widać, nie nastąpił. Co przeoczyłam?