o procesie twórczym, kawą podlewanym

Piszę Bardzo Mądrą Pracę. Plotka głosi, że tłumaczenie Ulissesa zajęło Maciejowi Słomczyńskiemu 13 lat – obawiam się, że mam spore szanse pobić jego rekord, bo ta moja nocna, chałupnicza dłubanina idzie mi niestety wyjątkowo opornie. Choć ambicje mam zdecydowanie mniejsze, niż pan Maciej.

Podejrzewam, że ciężki poród mego szpetnego, pseudonaukowego dziecięcia przebiegałby dużo sprawniej, gdyby odizolowano mnie od wszystkich dobrodziejstw cywilizacji, które aktualnie pod ręką posiadam; z Internetem na czele. Cudowne sam na sam – tylko Łord, bezdenny dzbanek kawy i ja. Odseparowane od reszty świata pomieszczenie, w którym powinno się mnie w takiej asyście zamknąć, mogłoby znajdować się na przykład gdzieś w Kolumbii. Panu Wojaczkowi pewnie i tak nie uczyniłoby to większej różnicy, w jakiej części ziemskiego globu powstaje kolejny niezwykle błyskotliwy referat na temat jego twórczości, natomiast mnie takie tymczasowe przenosiny mogłoby bardzo ułatwić życie.

Powód jest prosty (i przepyszny): kawa. Kolumbia, do której – nie wiedzieć czemu – nie przylgnął jakoś przydomek Krainy Kofeiną Płynącej, wydaje mi się być w związku z tym drobnym, acz niebywale istotnym szczegółem, jednym z miejsc, w których bezapelacyjne powinnam się w tej chwili znaleźć. Skoro produkuje się tam 0,68 miliona ton kawy rocznie to musi być raj na ziemi. Raj, w którym życie, obficie zaprawione życiodajnym napojem bogów, jest cudowne, a wszelka aktywność twórcza rozwija się bujnie, choć od niechcenia.

Zwłaszcza, że Kolumbia zajmuje także jedną z czołowych pozycji na świecie, jeśli chodzi o produkcję innych wesołych substancji. Głównie kokainy. Nie, żebym propagowała tu jakieś szemrane teorie, ale mam poważne podejrzenie, że – przynajmniej na początku stosowania – wpływa ona na poprawę koncentracji i podwyższenie zdolności intelektualnych nie gorzej niż kawa. Dzięki czemu napisanie Bardzo Mądrej Pracy byłoby zapewne pestką, zabawą na jedno popołudnie. Nikogo nie powinien zatem dziwić geniusz takiego pana Marqueza. Na jego miejscu też stałabym się szczęśliwą laureatką Nagrody Nobla.

A w razie literackiego niepowodzenia zawsze miałabym szansę na znalezienie bogatego męża – wszak Kolumbia, poza kawą i kokainą, obfituje również w złoża ropy naftowej. I jest całkiem nieźle zaopatrzona w szmaragdy, które przepięknie mogłyby się komponować z zielenią mych ócz. Przybrawszy postać pierścionka zaręczynowego od jakiegoś obrzydliwie majętnego nafciarza na przykład.

•

Ostateczny termin oddania mojej Bardzo Mądrej Pracy upływa w piątek. Obawiam się, że do tego czasu władze Kolumbii mogą nie zdążyć rozpatrzyć mojej prośby o udzielenie azylu naukowego ani przyznać mi obywatelstwa. Wygląda więc na to, że mój ciężki poród będę musiała doprowadzić do szczęśliwego finału sama, tu, na polskiej ziemi. Co może niestety negatywnie odbić się na walorach intelektualnych mojego płodzonego właśnie w bólach wytworu. Zwłaszcza, że czas ucieka, a praca jakoś nie bardzo chce powstawać.

Dlatego żywię nieśmiałą nadzieję, że słowik to, a nie skowronek porykuje mi właśnie za oknem. I że jeszcze ranek nie tak bliski…