o tym, dlaczego marzy mi się obrzydliwe bogactwo

Nie mam szczęścia do gier, w których decydującą rolę odgrywa złośliwy los. Do wielkiego pokera nawet nie siadam, bo zawsze trafiają mi się beznadziejne karty. Żeby wygrać w kości, musiałabym chyba uprzednio zamontować w nich jakieś sprytnie skonstruowane ciężarki, zapewniające mi wyrzucenie satysfakcjonującą liczbę oczek. Jednoręki bandyta ewidentnie mnie nie lubi, co objawia się tym, że pożera bezpowrotnie skwapliwie inwestowaną weń gotówkę, nie oddając w zamian ani grosza. Nawet scrabble drwią sobie ze mnie niemiłosiernie. Do tego stopnia, że przestałam w ogóle w nie grać, co w zasadzie nie stanowi większej straty, jako, że moje szanse na wygraną i tak prezentowały się zazwyczaj niezwykle mizernie, ponieważ niezależnie od tego, jakie literki nie znajdowałyby się akurat w woreczku, mnie przy okazji losowania obowiązkowo musiało trafić się pięć A i dwa E.

Nie powinno zatem dziwić, że szczytem moich możliwości w grze w Dużego Lotka jest ustrzelenie co najwyżej dwójki, za którą nie płacą. I, że – zniechęcona wiecznym trafianiem w jedną liczbę za blisko, tudzież za daleko od wylosowanej – już dawno zaniechałam tej frustrującej zabawy i obojętnie mijałam kolektury, całkowicie lekceważąc wszelkie informacje o kumulacjach. Tak było aż do zeszłego tygodnia.

Totkowe szaleństwo udzieliło mi się na wieść o rekordowej sumie dwudziestu jeden milionów, czekającej na przygarnięcie. Zagrałam, trafiłam – można się było tego spodziewać – dwójkę, a w związku z tym, że najwyższej wygranej nie odnotowano, pojutrze do zgarnięcia jest trzydzieści pięć milionów. Brzmi kusząco? Owszem:

Rekordową sumę 35 milionów złotych można wygrać w najbliższym, wtorkowym losowaniu Dużego Lotka! To największa pula pieniędzy przeznaczona na główną wygraną w ponad pięćdziesięcioletniej historii Totalizatora Sportowego. Zawdzięczamy ją sześciu kolejnym kumulacjom.

W sobotnim losowaniu Dużego Lotka nie stwierdzono wygranej pierwszego stopnia, tj. przysłowiowej „szóstki”. Oznacza to, że żaden z graczy nie wytypował prawidłowo sześciu liczb ze zbioru od 1 do 49. Tym samym już we wtorek na graczy oczekuje zawrotna kwota 35 mln zł, czyli ok. 17,5 mln dolarów USA. Taka suma wystarczy na zakup 26 najdroższych seryjnie produkowanych aut na świecie (Maybach), 12 luksusowych apartamentów w stolicy lub 700 podróży dookoła świata *.

Prawdę mówiąc, średnio interesują mnie Maybachy, apartamenty w stolicy czy podróże dookoła świata. Przyznaję, że wygrana nęci mnie innych, wyjątkowo dziwacznych przyczyn: zawsze marzyłam o tym, by zostać rekordzistką. Jakąkolwiek i czegokolwiek. Poza tym choć raz w życiu chciałabym poczuć się jak bohaterka kiczowatego romansidła, która – usłyszawszy szokującą wieść – potrafi omdleć na zawołanie i osunąć się malowniczo w ramiona jakiegoś przystojniaka. Miło by było, gdyby jakiś kręcił się w pobliżu w momencie, gdy będę sprawdzać wyniki losowania i dowiem się, że trafiłam szóstkę, bo podejrzewam, że taka informacja mogłaby istotnie przyprawić mnie o utratę przyjemności. Której rada byłabym doświadczyć – ze wszystkimi efektami specjalnymi.

Wspomniane trzydzieści pięć milionów przydałoby mi się również w celach czysto poznawczych – zawsze nurtowała mnie bowiem kwestia, dotycząca tego, w jaki sposób odbiera się tak kosmiczną wygraną. Nie otrzymuje się jej przecież w kopertce – mój umiarkowanie uzdolniony matematycznie umysł podpowiada mi, że taka kwota nie zmieściłaby się nawet do sporych rozmiarów walizeczki. Więc jak? Przywożą ją ciężarówką? Wpłacają na konto? Ze względu na ryzyko wystąpienia ataku apopleksji u pracownicy banku, której przyjdzie zaksięgować sumę, obfitującą w tak olbrzymią ilość zer, nie wydaje mi się to zbyt szczęśliwym pomysłem. Mam zatem nadzieję, że już wkrótce uda mi się zaspokoić swą ciekawość.

Podejrzewam również, że kompletne zdurnienie z nadmiaru gotówki musi być szczególnie przyjemne. Ponieważ nigdy nie widziałam na swoim koncie sumy większej, niż trzycyfrowa, bardzo chętnie sprawdziłabym na własnej skórze, co znaczy prawdziwy szał zakupów i poddałabym się chwilowemu amokowi spełniania wszystkich swoich materialnych zachcianek. Bez większych obaw, że wrócę do domu z pustym portfelem, przepuszczenie trzydziestu pięciu milionów ot tak, na jedno podejście, nie wydaje mi się bowiem możliwe.

A później, kiedy opadłyby już wszystkie emocje i wróciłby mi rozum, poszłabym za przykładem Forresta Gumpa, inwestując całą sumę w jakąś firmę sadowniczą. I przez resztę życia mogłabym kleić mozaiki ceramiczne. Dla przyjemności.