o gwałtownej potrzebie zamążpójścia

Mądrzy ludzie powiadają, że w życiu każdej kobiety pojawia się w końcu taki moment, kiedy zaczyna ona marzyć o znalezieniu się na ślubnym kobiercu. Jeszcze jakiś czas temu wydrwiłabym tę teorię niemiłosiernie. Całkiem niedawno jednak – po prawie czterech okrągluśkich latach wesołego, kociołapnego i absolutnie nielegalnego stałego związku – zmuszona byłam przyznać owym bliżej niezidentyfikowanym mądrym ludziom rację. Zupełnie nieoczekiwanie i mnie ogarnęła bowiem niepohamowana potrzeba zaślubin z prawdziwego zdarzenia.

Żądza ta posiada wszelako swoje wyjątkowo racjonalne uzasadnienie. Nie mające absolutnie nic wspólnego z pogrubiającym pięknem białej, bezowatej kiecki, słodkimi dziewczątkami w kapelusikach, sypiącymi kwiatki na schodach bajecznie przystrojonego kościoła, uryczanymi jak bobry druhnami w pastelowych kreacjach, karetą, zaprzężoną w czwórkę białych koni ani z siedmiopiętrowym tortem. Motywacja mojego nagłego pragnienia zamążpójścia jest niestety przyziemna i trywialna, choć nie sposób odmówić jej pewnej pazernej rezolutności. Chodzi mianowicie o prezenty.

Całkiem przytomnie zauważyłam bowiem, że nic tak doskonale nie pomaga dwojgu młodych w skompletowaniu ich domowego inwentarza i uzupełnieniu go o rozmaite pożyteczne sprzęty i akcesoria, jak ślub – ich własny, rzecz jasna – oraz uroczystość weselna. Dziwię się nawet, że dokonałam tego odkrycia tak późno, bo sposób ten wydaje mi się o niebo prostszy i – co najważniejsze – o wiele skuteczniejszy, niż pisanie listów do Świętego Mikołaja. Jedyne, co należy zrobić, to sporządzić listę upragnionych prezentów, odpowiednio wcześniej przekazać ją zaproszonym gościom, poczekać cierpliwie do szczęśliwego dnia zaślubin i voilà! – do radości z posiadania nowego męża dołącza się nie mniejsza radość z posiadania nowej mikrofalówki albo suszarki do włosów.

Metody tej nie wolno co prawda nadużywać. Wątpię, aby przemiłe babcie, stateczne ciotki i podstarzali wujaszkowie z permanentnie dzikim entuzjazmem witali wieści o ślubie swej wnuczki/ siostrzenicy/ bratanicy/ chrześnicy/ ulubienicy, docierające do nich regularnie co trzy miesiące i gotowi byli przy każdej takiej okazji obsypywać ją prezentami z jednakową i niesłabnącą hojnością. Sądzę jednak, że w moim przypadku taktyka ma spore szanse na powodzenie. Póki co nie posiadam bowiem na stanie ani jednego męża oraz – co gorsza – ani jednego ciśnieniowego ekspresu do kawy ze spieniaczem do mleka, ale o ile bez tego pierwszego żyło mi się jak dotąd na tyle dobrze, że nie poczułam jeszcze specjalnej ochoty na zmianę swego stanu cywilnego, o tyle taki ekspres marzy mi się już od dawna. A w związku z tym, że jego koszta stawiają go na razie daleko poza stanem moich możliwości finansowych, jedynym sposobem na jego zdobycie wydaje mi się małżeństwo.

Aktualnie na drodze do mego kawowego szczęścia stoi jeszcze tylko jeden drobny szczególik – potencjalny pan młody, który kategorycznie odmawia jakichkolwiek działań uświęcająco-legalizacyjnych. Nie skutkują prośby, groźby, przymilania, fochy i próby przekupstwa; nawet na wizję pokaźnej sterty drogocennych prezentów pozostaje on całkowicie nieczuły, wykazując tym samym zatrważające lekceważenie dla mojego przegenialnego planu zgromadzenia przydatnych dóbr materialych w prosty, szybki i stosunkowo przyjemny sposób.

Wszystko wskazuje więc na to, że aby wzbudzić w nim chęć współpracy, zmuszona będę uciec się do podstępu. Zarzucenie mu na głowę nałęczki w najmniej spodziewanym momencie, okraszone mrożącym krew w żyłach okrzykiem Mój ci on! Mój ci! powinno załatwić sprawę. W przeciwnym wypadku stanę przed niewesołą, acz całkiem realną koniecznością zmiany potencjalnego małżonka na jakiegoś bardziej skorego do żeniaczki. Pomna mójcionowych i nałęczkowych historii literacko-miłosnych obawiam się jednak, że miałabym wówczas spore szanse na otrzymanie w prezencie ślubnym pierzyny, maselnicy albo krowy.

Ino co ja nieboga z krową zrobię? Dyć ja przeca jeno spieniacz do mleka chcę!